Home Ouderschap Ruimte maken voor emoties

Ruimte maken voor emoties

9 oktober 2019

Ik voel de laatste tijd soms opvallend intens ‘vanalles’ door mekaar…
Door deze onnozele worst te passeren op social media stond ik daar plots even bij stil. Want het is ook iets wat in gesprekken vaak terug komt: hoe laat je verschillende gevoelens al dan niet samen bestaan?

 

 

Harde en mooie tijden samen

Ik ben tegelijk boos en intens verdrietig om het vooruitzicht veel te snel afscheid te moeten nemen van iemand die me heel nauw aan het hart ligt. Zeker als dat afscheid veel te vroeg komt en op de meest harde, rauwe manier is het moeilijk daar ergens ‘vrede’ mee te nemen. Ondertussen wil je nog het meeste uit je tijd samen halen en wil je vanalles betekenen en doen om het proces zo ‘mooi’ en waardevol mogelijk te doorlopen. Je voelt je bijna schuldig op momenten dat je er niet aan denkt, maar andersom kan het je plots uit het niets als met een mokerslag terug met beide voeten op de grond zetten. Het is onwezenlijk, zeker omdat ondertussen het leven ook onstuitbaar doorgaat.

En over stuit gesproken (gelukkig kwam hij niet op die manier, maar wel als een echte superman met hoofd en uitgestoken arm eerst): sinds enkele dagen mocht ik mijn kersverse metekindje ontmoeten. Dat is een onbeschrijflijk gevoel, je hart zo voelen overlopen.
En die twee uiterste emoties voelen we in onze familie momenteel op hetzelfde moment. Je zou vrezen dat het ene het andere overschaduwt of naar beneden haalt, maar eigenlijk voelt dat voor mij niet zo. Het zijn twee andere kanten van het leven, twee tegenovergestelde emoties, maar ze zijn er wel gewoon samen.

 

 

Schrik voor het ‘negatieve’

Dat samengaan van tegenovergestelde emoties is helemaal geen uitzondering. Zowel in alledaagse als in bijzondere omstandigheden ervaren we uiteenlopende gevoelens. Zwanger zijn kan heel dubbel voelen. Misschien verloor je eerder al een kindje en is het naast een tijd van uitkijken een periode van bang afwachten. Misschien ontbreekt er iemand belangrijk waarmee je dit zou willen delen. Misschien val je na een lang fertiliteitstraject een beetje in een zwart gat.

Vanzelfsprekend geldt dit eveneens voor de kraamperiode. Zo leiden vroeggeboorte of complicaties na de geboorte vaak tot een hele emotionele rollercoaster. Maar ook als alles “goed” gaat kan gemis van je oude leven, van je oude lijf, je oude relatie,… ervoor zorgen dat je kwaadheid of verdriet voelt. Misschien heb je spijt of voel je je beschaamd of schuldig. Misschien komt het gevoel waar je zo naar uitgekeken had gewoon niet, en daar zit je dan… Als je pech hebt, krijg je meteen ook nog eens de diagnose postpartum depressie want op de een of andere manier leven we in een samenleving die het moeilijk heeft om ‘lastige’ emoties toe te laten. “Je hebt toch een gezond kindje?” –  “het kwam toch allemaal goed?”. Het is niet omdat alles “goed” is dat je geen lastige dingen mag voelen!

 

 

De kunst van het laten zijn

Al van kleins af aan worden we geleerd om niet teveel stil te staan bij ‘negatieve’ (ik zou het liever anders benoemen, maar ik vind niet meteen een alternatief) emoties. “Droog die traantjes nu maar snel” of “je moet toch niet boos zijn” gaan voorbij aan iets belangrijks: door emoties toe te laten gaan ze ook weer voorbij. Vanuit een aantal mooie visies rond opvoeding krijgen ze meer en meer de plaats die ze verdienen. Desalniettemin bonjouren we ze voor onszelf toch vaak a.s.a.p. de deur uit.

Ja, wie houdt er nu van om zich verdrietig te voelen, Marie? Oke, point taken. Maar toch is het waardevol om naar een manier te zoeken om ze er te laten ‘zijn’. Je bent je emoties niet, maar je hebt ze nu eenmaal wel en als je jezelf er nog zwak/slecht/boos/… bij gaat voelen ook, heb je veel kans dat je ze later als een boomerang terug in je gezicht krijgt. Emoties kunnen voelen, en dus ook verschillende samen zonder jezelf daar volledig in te verliezen is een proces (dat je gelukkig kan oefenen en leren). Beginnen met ze te observeren in plaats van ze weg te duwen is stap één. Een beeld kan daar soms bij helpen. Ik ben zelf niet zo van de “sossissen” als metafoor :p , maar toch deed de eerste afbeelding me hieraan denken. Ik ga de mijne niet verklappen, maar het kan wel inspirerend zijn om voor jezelf (of samen met je therapeut 😉 ) eens uit te zoeken welk beeld jou helpt om je emoties er te laten zijn…

 

Lees ook

Leave a Comment